لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مورد معرفی نوزاد دوازده روزه ای بود که دوران جنینی طبیعی داشت و هنگام تولد نیز سالم بود. وی به دلیل مشکلات تنفسی، بیقراری و استفراغ، با تشخیص سپتی سمی بستری گردید و تحت درمان با آنتی بیوتیک قرار گرفت. از کشت خون، بند ناف و سایر ترشحات بدن استافیلوکوک اپیدرمیدیس به دست آمد. علی رغم ادامه درمان، حال نوزاد رو به وخامت گذاشت و در نهایت پس از 14 روز بستری با تابلوی نارسایی تنفسی فوت نمود. بعد از اتوپسی و نمونه برداری از بافت ریه، تشخیص پاتولوژی پنومونی بینابینی دسکواماتیو (Desquamative interstitial pneumonia) مسجل گردید. این نوع پنومونی در دوران کودکی نسبتا نادر می باشد و در دوره نوزادی فقط چند گزارش مشکوک از این بیماری عنوان شده است. Schroeder در سال 1992 پنج مورد از پنومونی بینابینی نوزادان را که مشابه هیچ کدام از انواع تقسیم بندی قبلی پاتولوژی نبود گزارش نمود. از آنجا که تشخیص قطعی این بیماری به وسیله بیوپسی باز می باشد ممکن است دلیل نادر شمردن این بیماری عدم تشخیص موارد آن باشد. لذا پیشنهاد می گردد در صورت مشاهده علائم این بیماری در دوران نوزادی توجه بیشتری به درمان مبذول گردد.

زمینه و هدف استافیلوکوکوس اپیدرمیدیس از پاتوژن های فرصت طلب است که اخیرا از مهم ترین عوامل ایجاد عفونت های بیمارستانی است. شیوع این دسته از عفونت ها در کنار افزایش گونه های مقاوم به آنتی بیوتیک به یک معضل نگران کننده مبدل شده است. استفاده از نانوذرات برای مقابله با عفونت های باکتریایی می تواند جایگزین آنتی بیوتیک ها باشد. در این تحقیق خواص ضدباکتریایی نانوذرات نقره داپ شده بر نانوکریستال اکسیدآهن بر باکتری استافیلوکوک اپیدرمیدیس جداشده از عفونت های بیمارستانی بررسی گردید. مواد و روش ها ابتدا نانوذرات به روش هم رسوبی شیمیایی ساخته شدند، سپس برای بررسی خاصیت باکتری کشی، غلظت های 0، 20، 40، 60، 80 و100 ppm تهیه گردید و تاثیر نانوذرات بر باکتری های ایزوله و استاندارد استافیلوکوکوس اپیدرمیدیس در زمان های 24، 48 و72 ساعت به روش میکروپلیت تیتر مطالعه شد و سپس داده ها با نرم افزار SPSS-18 در سطح خطای 0/01 بررسی گردید. یافته ها نتایج نشان داد متغیرهای زمان، نوع باکتری و غلظت، تاثیر معنی دار بر مهار رشد باکتری استافیلوکوکوس اپیدرمیدیس دارند که غلظت و نوع باکتری تاثیرات به مراتب بیشتری از خود نشان دادند. بیشترین تاثیر ضدباکتری نانوذرات نقره داپ شده با نانوکریستال آهن مربوط به غلظت 100ppm در زمان ماند 48 ساعت بر باکتری استاندارد بود. نتیجه گیری نانوذرات نقره داپ شده با نانوکریستال آهن بر رشد باکتری استافیلوکوکوس اپیدرمیدیس موثرند و باعث کاهش رشد آن می شوند. این اثرگذاری نسبت به تاثیر نانوذرات نقره در حالت منفرد که قبلا موردبررسی محققان قرار گرفته است بیشتر می باشد و ترکیب نانوذرات فلزی باهم باعث بهبود اثربخشی آن ها شد.

زمینه و هدف: پسوریازیس یک بیماری مزمن و التهابی با شیوع 4.8- 0.6 در جامعه است. هدف ما در این مطالعه، مقایسه تاثیر NB-UVB (به عنوان یکی از روش های درمانی شایع) بر روی فلور نرمال موجود بر پلاک های پسوریاتیک و پوست سالم بود.روش اجرا: 20 بیمار مبتلا به پسوریازیس که فاقد کنترااندیکاسیون های فتوتراپی بودند، وارد مطالعه شدند. از پلاک های پسوریاتیک و پوست سالم ناحیه مجاور پلاک، قبل و بعد از فتوتراپی با NB-UVB، نمونه برداری شد. بیماران، سه جلسه در هفته تا پاک شدن کامل ضایعات، تحت فتوتراپی قرار گرفتند. در نهایت، میزان کمی فلور نرمال پوست در نواحی سالم و درگیر، قبل و بعد از درمان، با هم مورد مقایسه قرار گرفت.یافته ها: میانگین تعداد جلسات فتوتراپی، 26.35±4.95 جلسه و میانگین دوز اشعه NB-UVB، J/cm2 2.05±0.57 بود. میزان کمی استافیلوکوک اپیدرمیدیس، استافیلوکوک اورئوس و دیفتروئید بر روی پلاک های پوستی پسوریاتیک، بعد از فتوتراپی، کاهش یافت.نتیجه گیری: میزان کمی فلور نرمال پوست در نواحی سالم، کمتر از پلاک های پسوریاتیک است و این میزان بعد از فتوتراپی، چه در نواحی سالم و چه در نواحی درگیر، کاهش می یابد.

منظور از انجام این تحقیق بررسی میزان مقاومت پروپیونی باکتریوم آکنه (PA) و استافیلوکوک اپیدرمیدیس (SE) نسبت به آنتی بیوتیکهای مصرف شده در درمان بیماران مبتلا به آکنه ولگاریس با سابقه مصرف آنتی بیوتیکهای مورد نظر و همچنین مقایسه آن با موارد کنترل بدون سابقه درمان بود. این مطالعه روی 60 بیمار مبتلا به آکنه ولگاریس التهابی انجام شد که 30 نفر از آنها در موقع نمونه گیری، سابقه مصرف موضعی آنتی بیوتیکهای کلیندامایسین و اریترومایسین و تتراسیکلین خوراکی را به مدت حداقل 4 ماه داشتند و 30 نفر دیگر به عنوان گروه کنترل در نظر گرفته شدند که فاقد سابقه درمان با آنتی بیوتیک، برای درمان آکنه بودند، از ضایعات پوستی این بیماران نمونه گیری و کشت به عمل آمد سپس برای کلنی های رشد یافته در محیط کشت که استافیلوکوک اپیدرمیدیس یا باسیل غیر هوازی پروپیونی باکتریوم آکنه بودند به روش اندازه گیری حداقل غلظت مهارکنندگی( MIC(Minimum Inhibitory Concentrationآنتی بیوتیکهای فوق الذکر، آنتی بیوگرام انجام شد. نتایج MIC نشان داد که در 30 بیمار مورد مطالعه که از نمونه های تهیه شده از آنها باسیل پروپیونی باکتریوم یا استافیلوکوک اپیدرمیدیس رشد کرده بود، در 3/43% به اریترومایسین، 40% به تتراسیکلین و 3/43% به کلیندامایسین مقاوم بودند که در مقایسه با نتایج حاصل از گروه کنترل این مقاومت به ترتیب 7/16، 10 و 10% بود. Pvalue برای اریترومایسین024/0=P تتراسیکلین 0001/0<P و کلیندامایسین 004/0<P به دست آمد. میزان مقاومت به آنتی بیوتیک در بیماران مبتلا به آکنه با سابقه درمان، بیش از گروه کنترل بوده است یعنی ارتباط معنی داری بین میزان مقاومت به آنتی بیوتیک در بیماران مبتلا به آکنه و سابقه درمان وجود دارد در این مطالعه بین میزان مقاومت PA و SE و سابقه درمان قبلی آکنه ارتباط معنی داری وجود داشت.

مقدمه و زمینه: انتخاب ضدعفونی کننده مناسب و بکارگیری روش های استاندارد گندزدایی می تواند در کاهش عفونت های بیمارستانی نقش موثری داشته باشد. هدف از مطالعه حاضر ارزیابی قدرت اثر بخشی ضدعفونی کننده های رایج در بخش های ICU، CCU، سوختگی و اتاق عمل بیمارستان های آموزشی همدان بر روی استافیلوکوک اپیدرمیدیس و پسودوموناس آئروژینوزا و همچنین تعیین سویه های باکتریایی مسوول عفونت های بیمارستانی در بخش های مورد پژوهش بود.مواد و روش کار: این مطالعه بصورت کارآزمایی آزمایشگاهی بوده و در مجموع 400 نمونه از بخش های ICU، CCU، سوختگی و اتاق عمل بیمارستان های آموزشی مباشر کاشانی، امام خمینی، اکباتان و فاطمیه همدان در سال 1385، مورد بررسی قرار گرفت. نمونه ها بر روی محیط آگار خوندار کشت داده شده و سپس با استفاده از تست های افتراقی و بیوشیمیایی تشخیص داده شدند. مواد ضد عفونی کننده مورد استفاده عبارت بودند از: سایدکس (گلوتارآلدئید)، هیپو کلریت سدیم، کرئولین  2.5%، هایژن 1%، بتادین، اتانول70%،  ساولن3.2% و کلر هگزیدین 1%. اطلاعات در پرسشنامه وارد شده و با استفاده از آزمون آماری t-test و نرم افزار spss مورد آنالیز قرار گرفت.یافته ها: از مجموع 400 نمونه کشت داده شده در چهار بیمارستان، 178 مورد (44.5%) کشت مثبت بدست آمد. شایع ترین باکتری جدا شده از چهار بیمارستان عبارت بودند از: اشریشیاکلی، استافیلوکوک اپیدرمیدیس، میکرو کوکوس، باسیلوس سوبتیلیس و پسودوموناس آئروژینوزا. موثرترین ماده ضد عفونی کننده بر روی سویه های استافیلوکوک اپیدرمیدیس به ترتیب سایدکس، هیپو کلریت سدیم و کرئولین و ضعیف ترین آنها اتانول 70% بود. موثرترین ماده ضد عفونی کننده بر روی سویه های  پسودوموناس آئروژینوزا، سایدکس وکرئولین  و ضعیف ترین آنها اتانول 70% و ساولن 3.2% بود.نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که کرئولین (ترکیبات فنولیک) و سایدکس از قوی الاثرترین ضدعفونی کننده ها هستند و اختلاف معنی داری بین اثر بخشی آنها بر استافیلوکوک (P=0.469) و پسودوموناس (0.53=P) مشاهده نمی شود، اما اثربخشی سایر ضد عفونی کننده های مورد بررسی بر روی دو نوع باکتری ذکر شده متفاوت بوده و اختلاف معنی دار در اثربخشی آنها مشاهده گردید (P<0.05).

سابقه و هدف: عفونت های ناشی از گونه های استافیلوکوکوس مرتبط با بیوفیلم همچنان به عنوان یک نگرانی بالینی جدی در بیماران استفاده کننده از ابزارهای پزشکی مطرح بوده و به عنوان منبعی برای ایجاد عفونت های بیمارستانی محسوب می گردند. ژن های مربوط به اوپرون ica پلی ساکاریدهای چسبنده بین سلولی را تولید می کنند که مستقیما در تشکیل بیوفیلم و عفونت زایی این باکتری نقش اصلی را دارد. در این مطالعه به بررسی میزان حضور ژن های اپرون ica مرتبط با بیوفیلم و بررسی توانایی اتصال و پتانسیل تولید بیوفیلم در ایزوله های بالینی ایزوله استافیلوکوکوس اورئوس و استافیلوکوکوس اپیدرمیدیس پرداخته شده است.مواد و روش کار: در این مطالعه تعداد 27 ایزوله استافیلوکوکوس اورئوس و 73 ایزوله استافیلوکوکوس اپیدرمیدیس با روش های بیوشیمیایی معمول تعیین هویت شدند. توانایی تشکیل بیوفیلم با استفاده از دو روش کنگورد و لوله ای بررسی شد. سپس با استفاده از روش PCR حضور ژن های اپرون ica در تمام ایزوله ها مورد ارزیابی قرار گرفت.یافته ها: در این بررسی از تعداد 27 و 73 ایزوله استافیلوکوک اورئوس و استافیلوکوک اپیدرمیدیس به ترتیب 25 و 70 ایزوله توانایی تشکیل بیوفیلم را داشتند. آنالیز ژنتیکی نشان داد که اپرون icaADBC به ترتیب در 4% و 11% ایزوله های استافیلوکوک اورئوس و اپیدرمیدیس یافت شدند. میزان فراوانی icaA، icaB و icaC در استافیلوکوک اپیدرمیدیس بیشتر از استافیلوکوک اورئوس بود در حالیکه ژن icaD در %30 ایزوله های استافیلوکوک اورئوس بیشتر مشاهده گردید.نتیجه گیری: نتایج به دست آمده نشان داد که مطابق با مطالعات دیگر؛ تشکیل بیوفیلم در ایزوله استافیلوکوکی با حضور اپران ica همراه نیست و احتمالا به عوامل متعددی بستگی دارد.